Bijeenkomst 22 maart 2011

Gerrit Hof, onze voorzitter opende onze clubavond van dinsdag 22 maart 2011 met een welkom. In het bijzonder aan onze introducé van deze avond, Henk Kleijberg. Niet iedereen kon aanwezig zijn, en de meeste afwezigen hadden een bericht van verhindering doorgegeven. Ipe Nieborg heeft het bestuur medegedeeld dat hij zijn lidmaatschap van onze groep beëindigt. Deze avond stond in het teken van werkstukken gemaakt door Dick van der Zee, Bob Eijsberg en Max Joore. Begonnen werd met een technische uitleg van Arend Veltkamp. In een korte sessie vertelde hij ons iets over het gebruik van dynamische beeldvelden en maskers. Het was een interessante uitleg over deze mogelijkheid van Wings Platinum 4. Met een aantal voorbeelden werden ons de mogelijkheden, en de manier waarop je het tot stand brengt, op een uitstekende wijze bijgebracht. De Wings Platinum 4 gebruikers hebben weer een mogelijkheid om thuis te oefenen. En de gebruikers van andere software kunnen nu iets gaan bedenken, om dit ook in hun programma te realiseren. Als je dan bedenkt hoe sceptisch iedereen 5 jaar geleden nog was over “digitaal” en wat voor mogelijkheden we nu voorgeschoteld krijgen, dan is het inderdaad een revolutie geweest.

Nadat Arend bedankt was voor zijn inbreng kon Dick van der Zee de eerste serie van de avond met de titel: Kampsheide in Herfstsfeer laten zien. Dick nam ons mee naar een prachtig stukje natuur. het eerste natuurgebied dat aangekocht werd door het Drentse Landschap, de Kampsheide (bij Balloo, in de buurt van Rolde). Een mooie serie waarbij opviel dat de horizonnen amper versprongen. Opgemerkt werd dat de tekst bij het putdeksel beter naar voren geschoven kon worden . Maar dat is simpel uit te voeren als je over vele beeldsporen beschikt. Maar Dick beschikte maar over één beeldspoor en dan is dat minder eenvoudig. Ondanks de eenvoud stak de serie goed in elkaar. De kwaliteit van de beelden was goed en zoals later bleek stond de beamer niet optimaal afgesteld waardoor de beelden wat overbelicht waren. De muziek bracht ook enige discussie teweeg. Enerzijds vond men de keuze sfeervol voor de gebruikte beelden. Anderzijds kwam de vraag of de gezongen tekst(en) wel bij de beelden, of omgekeerd, paste (n). Het muziekstuk was aan de lange kant.Het geheel iets inkorten zou de serie zeker sterker maken. Ook de geluidssterkte was te hoog afgesteld. Die heeft ook een sterke invloed op de sfeer. Het advies, grijp als maker van een serie direct in als je bij de presentatie vindt dat het niet klopt met jouw idee of visie. De discussie spitste zich toe op de keuze die je als maker neemt. Beelden maken bij een vooraf gekozen stuk muziek, instrumentaal of gezongen, of muziek zoeken bij beelden. Wel moet het eindresultaat leiden tot een “versmolten” geheel. Door de toevoeging van gesproken tekst kun je nog meer binding realiseren met de toeschouwer. Dan neem jij hem mee in jouw belevenis. Door een aantal overvloeiers langer te maken wordt de serie spannender, zeker als je je daarbij door de aanlopen in de muziek laat leiden.

De volgende serie was ontstaan na de AV-Dag van het Noorden 2010 in Den Helder. Door er een weekendje van te maken bracht Dick de andere dag door op het Noordzee-strand en legde deze vast in de serie: Wolken Water Zand. Een lieflijke serie met een goede muziekkeuze. Goede opnames, volgorde van sommige beelden eventueel aanpassen. In de serie was ook live-geluid verwerkt, maar de afstemming van muziek en live-geluid was niet helemaal juist. Dit is ook niet eenvoudig als er maar 1 spoor tot je beschikking staat (knippen en plakken). Je kunt natuurlijk ook, nadat de serie gereed is, nog een geluidsmix maken met een audio-programma (bv Audacity, een open source programma). Het geluid van de branding had goed gepast in de gehele serie. Advies:de overvloeiers langer maken. Plezierige serie om naar te kijken en waardering voor deze werkstukken, mede om het feit dat dit pas de tweede keer is dat Dick iets heeft laten zien. Een aantal vonden dat het beeldmateriaal nog een nabewerking nodig had (de beelden iets contrastrijker maken). Een tip voor de overvloeiers: zorg ervoor dat beelden met horizontale lijnen de verticale lijnen in het volgende beeld niet doorsnijden (veer en mensen).

Daarna was Bob Eijsberg aan de beurt en hij startte met de serie: Flight Nr. KL 0681 In deze serie vliegen we met een KLM toestel naar Vancouver over de noordzijde van onze aardbol. De fotografie kreeg de opmerking mee dat er veel ruis in de beelden zat. Het is in een vliegtuig, voor zo'n raampje, toch een weinig geven en nemen. Vaak bepalen de weersomstandigheden tijdens de vlucht mede je beeldkwaliteit. De beelden aan het eind van de serie vormden dan ook een grote tegenstelling. De uitbeelding van de route, alhoewel soms wat schokkerig, was uitstekend. De keuze van de muziek was goed, stem en muziek waren niet helemaal in balans. De stem zat “wat achter in de luidspreker”. De sterkte van de muziek wat verlagen en de sterkte van de stem wat verhogen. Bij de bespreking van het geheel kwamen de beelden nog even naar voren. Alles is door het raam gefotografeerd maar dat geeft niet de indruk dat je in een vliegtuig zit. Als je een stuk raam “mee”- fotografeert is dat probleem opgelost. Het bewerkstelligt ook nog meer diepte. En tijdens zo'n discussie, en dat is juist het positieve ervan, komen ook nog andere ideeën naar voren. Gebruik je meerdere beeldsporen dan kun je twee beelden in elkaar projecteren. Een plaatje van het raampje en een plaatje van hetgeen je op de grond ziet op twee verschillende sporen onder elkaar plaatsen. Het glas van het raampje maak je in bv. “Photoshop” transparant. Het plaatje van de grond-opname plaats je op een ander spoor. Daar maak je een dynamisch beeldveld van en laat het bewegen. Dan wordt het vliegen pas echt. De plaats van de tekst bij de ijsschotsen dient de maker nog even te controleren (tijdstip beeld/tekst). Een leuke serie met een goede muziekkeuze.

Met de volgende serie, Hell's Gate, nam Bob ons mee naar de Fraser Canyon (noord/oost van Vancouver, Canada). Een toeristische trekpleister met een historische geschiedenis. De maker heeft ons kennis laten maken met deze geschiedenis. De serie startte met een leuke opening.Ook nu waren de beelden min of meer overbelicht (projector-afstelling ?) terwijl ze op het scherm van de laptop veel beter waren. In deze serie was regelmatig het zoom-gereedschap gebruikt. Een onjuist gebruik is: met een nieuwe zoom beginnen als de vorige nog niet stilstaat. Zorg altijd voor een pauze tussen twee zoom-bewegingen in. Goede muziekkeuze, maar ook in deze serie de verhouding van de geluidssterkte tussen stem en muziek aanpassen. Bij de bespreking van het geheel kwamen nog een tweetal punten t.a.v. de beeldkwaliteit naar voren. De eerste was de ervaring die de maker opgedaan had met de stand van het scherm van zijn laptop. De beeldkwaliteit op het scherm verandert met de stand (hoek) van het scherm. Een tweede punt dat naar voren kwam is dat het verschil van kwaliteit tussen beelden onderling ontstaat met het gebruik van een zoomlens. Hoe sterker ingezoomd wordt hoe minder sprankelend de beelden worden. Met bewerken vanuit het *.RAW-bestand is dat nog wel enigszins te corrigeren. Een HDR-bewerking met Photomatix of Photoshop leidt vaak tot nog betere resultaten.

De derde serie van Bob was getiteld: Serpentine Fen. Serpentine Fen is een moerasachtig gebied (ca. 71 hectare, 180 acres) gelegen tussen twee snelwegen en de gelijknamige rivier vlakbij Vancouver. De fauna trekt zich van de luidruchtigheid van de wegen praktisch niets aan. Mooie sfeervolle serie met uitstekende beelden. Ook hier “overlappende” zoom-bewegingen. Te snel inzoomen terwijl de muziek rustig voortkabbelt vormt ook geen goede combinatie. Goede muziekkeuze. Verhouding stem/muziek niet goed. Het geheel gaf een goede indruk met prachtig beeldmateriaal (serie had wel wat langer mogen zijn!!) Toch komt tenslotte de beamer weer ter sprake. Eigenlijk zou een kalibratie zinvol zijn. Will Kuiper doet dit ook. Hij heeft daarover een interessant artikel in zijn bezit, dat hij ons toe zal sturen.

Daarna waren de series van Max Joore aan de beurt. Een buurman van Max (Luc Pieters) zingt in de streektaal (Drents). Onlangs heeft deze zanger een nieuwe CD uitgebracht. Voor het optreden van de zanger maakt Max een aantal reeksen van beelden die bij de liedjes passen en op een scherm geprojecteerd worden.Uitgangspunt van Max is dat de presentatie van de zanger hoofdzaak is, het gaat om hem. De beelden moeten derhalve wel weergeven waarover een lied gaat maar mogen zeker niet een te zwaar stempel op het geheel drukken, maar een bepaalde rust uitstralen.De vele kinderen die op aarde geboren worden krijgen niet allemaal dezelfde kansen voor een goede toekomst, er zijn er ook erg veel die een toekomst krijgen Zonder Uutzicht, zoals de titel van zijn serie luidde. Iedereen was onder de indruk van de prachtige beelden, maar vooral de overvloeiers. Zo'n serie moet eigenlijk nog eens bekeken worden maar dan gelijktijdig een uitleg over de wijze waarop hij is samengesteld erbij. Dan kunnen we er misschien nog meer van leren dan nu. Bij het geluid kwam er een opmerking over de verstaanbaarheid van de tekst. Niet iedereen kon het Drents volgen. Een oplossing zou zijn: ondertiteling. Dat is wel een goed idee, maar het staat wel een beetje raar als je dat bij een zanger doet. Als er namelijk geen beelden zouden zijn was er ook geen ondertiteling geweest. Opgemerkt werd dat vaak bij muziek de stem van de zanger ondergesneeuwd wordt door de begeleiding. Let maar eens op het geluid van TV-uitzendingen. Een veel voorkomend euvel: harde muziek, stem onverstaanbaar. Kleine licht - dipjes waren er geconstateerd in sommige overvloeiers. Waren deze overvloeiers gemaakt met een alfa-kanaal of niet? De maker had dat wel geprobeerd maar dat gaf andere problemen.

Na nog een paar opmerkingen, was de volgende serie van Max aan de beurt: Heimwee naar Nordland. Een vakantie in Noorwegen was de inspiratiebron voor deze serie. De maker had bij de fotografie doelbewust gekozen voor de horizon in het midden van het beeld. Reden daarvoor waren de prachtige luchten maar gelijktijdig ook de prachtige waterpartijen. Een serie met prachtige opnames maar ook de geluidsband werd gewaardeerd. Op de juiste momenten, als de prachtige muziek wegebt komen er live-geluiden van vogels etc. te voorschijn. Vooral de gesproken tekst gaf een extra dimensie aan de serie. Na een applaus voor alle presentatoren van deze avond, in het bijzonder voor de uitleg van Arend Veltkamp, sloot de voorzitter deze avond af.

Arie Oostdijck